This post is also available in:
English (Engels)
Wat gul zijn écht betekent
Gul zijn is meer dan cadeaus geven. Ontdek hoe kleine, oprechte gebaren van tijd, aandacht en vriendelijkheid een groot verschil maken. Ontdek wat gul zijn écht betekent.
Inhoudsopgave
Wat we meestal onder gul zijn verstaan.
Wanneer je aan gul zijn denkt, denk je spontaan waarschijnlijk aan geven. Iets tastbaars. Een cadeautje meenemen als je op bezoek gaat, of iets schenken als dank voor een bewezen dienst. Dat soort gulheid kennen we allemaal.
Gulheid die niets kost
Er zijn echter ook vormen van gul zijn die niets kosten.
Zoals een complimentje geven, net als een vriendelijke goeiedag, of een uitgestoken hand. En waarom ook niet bloed geven?
En eerlijk? Ik heb het gevoel dat net die vormen van gulheid de laatste tijd steeds zeldzamer worden.
Waarom gulheid schaarser lijkt te worden
Dat mensen minder materieel geven, kan ik nog begrijpen. Alles wordt duurder, het leven kost steeds meer. Dit jaar gaat de elektriciteitsrekening opnieuw met tien procent omhoog, en het beschikbare budget krimpt. Logisch dat mensen voorzichtiger worden.
Wat ik moeilijker kan plaatsen, is dat ook vriendelijkheid en warmte lijken te verdwijnen.
Een compliment kost niets. Een goeiedag evenmin. Toch lijken we er zuiniger mee dan ooit.
Cultuurverschillen in geven
Misschien zit het ook een beetje in onze aard. Belgen zijn nu eenmaal geen uitgesproken uitbundig volk.
In Nederland zeggen mensen vrij spontaan goeiedag tegen elkaar, al zijn zij dan weer opvallend sober met geschenkjes. Een pakje stroopwafels bij een bezoek? Of een glaasje water als ontvangst in een door Nederlanders gerunde B&B, zoals wij ooit meemaakten in de Franse Pyreneeën. Dat voelde voor mij eerlijk gezegd wat karig aan.
Tegelijk wil ik ook eerlijk zijn: Nederlanders zijn dan weer enorm gul met hun tijd en hun hulp. Geen ander volk dat ik ken, stuurt zo massaal vrijwilligers naar hun B&B’s in het buitenland. Ze gaan erheen om mee te helpen verbouwen en opknappen.
Daar kijk ik met bewondering naar. Daar kunnen wij absoluut iets van leren.
Wat mijn grootouders mij leerden
Mijn grootouders waren voor mij het toonbeeld van gulheid. Ze hadden een grote moestuin en iedereen die over de vloer kwam (en dat waren er veel!), ging naar huis met handenvol groenten.
Ze leenden zonder aarzelen tuingerief uit aan de buren.
Met Sinterklaas, Kerstmis en verjaardagen waren ze zeer gul. Maar vooral, ze waren gul met hun liefde. Ze deelden hun tijd en hun geduld met ons. Dat is het soort gulheid dat blijft hangen, lang nadat de cadeaus verdwenen zijn.
Hoe langer ik erover nadenk, hoe duidelijker het voor mij wordt:
Gulheid heeft vele gezichten.
Het onverwachte herbergt vaak verrassingen. Een spontaan compliment kan dat zijn. Of het is een hand opsteken in het verkeer om iemand te bedanken. Het kan ook het geven van bloed zijn. In kiezen voor solidariteit, eerder dan voor ergernis.
Misschien begint gulheid wel gewoon daar. Bij kleine, welgemeende ‘gestes’. En misschien hebben we daar vandaag meer nood aan dan ooit.
Meer van deze verhalen vind je op mijn site bij mijn verhalen.
Emma
Nog meer artikels: