This post is also available in: English (Engels)

Het verhaal achter Emma

Waarom ik mijn blog eerst onder een pseudoniem begon en waarom ik daar nu bewust afscheid van neem.

Hallo, ik ben Carine, schrijfster achter deze website. Misschien ken je me tot nu toe vooral als Emma.

Toen ik deze blog eind november 2025 begon, koos ik bewust voor een pseudoniem. Niet omdat ik me wilde verstoppen, maar omdat ik nog niet wist welke richting de blog zou uitgaan.

Ik wilde eerst rustig kunnen schrijven, experimenteren en ontdekken wat ik echt wilde vertellen, zonder het gevoel dat alles meteen aan mijn eigen naam verbonden was.

Daar kwam nog iets bij.

Wie vandaag iets online zet, weet dat de reacties soms bijzonder hard kunnen zijn.

Goedbedoelde verhalen worden al snel beoordeeld of bekritiseerd. Dat vooruitzicht maakte me onzeker. Ik wilde vooral plezier beleven aan het schrijven, niet bezig zijn met de vraag hoe anderen erover zouden oordelen.

Bovendien had ik mijn hele professionele leven vooral achter de schermen geschreven.

Ik schreef teksten voor het bedrijfsintranet, de bedrijfskrant en de ondernemingsraad, verzorgde vertalingen – heel veel vertalingen – in een tijd waarin automatische vertaalprogramma’s nog niet bestonden. Daarnaast vertaalde en schreef ik ook geregeld voor anderen. Mijn woorden waren zichtbaar, maar mijn naam meestal niet.

Achteraf bekeken was het dus eigenlijk heel logisch dat ik ook mijn blog onder een pseudoniem begon. Onzichtbaar blijven voelde vertrouwd én veilig.

Maar de voorbije maanden is er iets veranderd.

De blog wordt veel beter ontvangen dan ik ooit had durven hopen. Mensen herkennen zich in mijn verhalen, vrienden moedigen me aan om trots te zijn op wat ik schrijf en verschillende lezers zeiden dat mijn teksten hen echt raakten.

Tegelijk hoorde ik – opnieuw – iemand zeggen dat hij niet kon geloven dat ik deze verhalen zelf had geschreven. Het was niet de eerste keer dat ik die opmerking kreeg.

Ik ben van nature geen uitgesproken of vlotte prater. Blijkbaar verwachten sommige mensen dan ook niet dat je schrijft of kunt schrijven. Alsof goed spreken en goed schrijven automatisch samengaan.

Die opmerkingen zijn me altijd bijgebleven. Misschien hebben ze er zelfs onbewust toe bijgedragen dat ik mijn blog aanvankelijk onder een pseudoniem ben begonnen.

Maar waarom zou ik me nog verschuilen achter een andere naam, als dit mijn eigen woorden, mijn eigen ervaringen en mijn eigen stem zijn?

Daarom laat ik het pseudoniem Emma los.

Emma blijft een stukje van mij. Ze staat voor mijn generatie vrouwen: vrouwen die ooit jong waren in de jaren ’70 en ’80, veel hebben meegemaakt en vandaag, vaak als oma, met een rugzak vol ervaringen in het leven staan. De naam was fictief, maar de verhalen zijn altijd echt geweest.

Vanaf nu schrijf ik gewoon onder mijn eigen naam: Carine.

Ik ben halverwege de zestig, trotse oma van vier kleinkinderen en gepensioneerd. Ik heb er een 40-jarige loopbaan als secretaresse opzitten, en ben geboren en getogen in Vlaanderen, België.

Ik sta achter wat ik schrijf. Mijn verhalen weerspiegelen hoe ik naar de wereld kijk, wat me bezighoudt en welke ervaringen ik wil delen.

Misschien zal niet iedereen het altijd met me eens zijn. Dat hoeft ook niet. Ik schrijf niet om iedereen tevreden te stellen.

Ik schrijf omdat ik er plezier in vind en geloof dat eerlijke verhalen mensen kunnen raken, inspireren of gewoon even doen glimlachen.

En daar mag voortaan gerust mijn eigen naam onder staan.

Mijn wens voor jou?

Dat je bij jouw drie stapjes iets vindt dat je raakt:

een interessante tip, om zelf te gaan schrijven, aquarellen, of gezond bezig te zijn,
een moment van herkenning en vertrouwdheid,
een zacht duwtje om zelf ook iets te gaan doen.

Carine

Voel je welkom.

Als je eens zin hebt om te grasduinen in mijn verhalen