This post is also available in:
English (Engels)
De tristesse van de moderne casino’s in Nevada
Wanneer je door Nevada reist, ontkom je er niet aan: vroeg of laat beland je in een casino.
Soms omdat je er wilt eten, soms omdat je er overnacht, soms gewoon omdat er buiten het casino niet veel meer is in het stadje.
Waar is de magie gebleven?
Voor veel Europeanen roepen casino’s nog altijd beelden op van glamour, fonkelende lichten, cocktailjurken en het gerinkel van jackpotmachines.
De werkelijkheid vandaag – althans buiten Vegas toch – is ietsje anders.
Tijdens onze reis door Nevada verbleven we in drie kleinere goksteden: Laughlin, Ely en Reno. Alle drie hebben ze een geschiedenis die nauw verbonden is met gokken.
De tristesse van de casino’s
Toch viel ons vooral op hoezeer de sfeer in de casino’s veranderd is ten opzichte van onze eerdere reizen.
Wat ooit tot de verbeelding sprak maakte nu eerder een wat weemoedige indruk.
De speelzalen werden voornamelijk bevolkt door een ouder publiek dat urenlang voor de gokautomaten zat. Niet luidruchtig of uitbundig, maar stil en geconcentreerd.
Mensen drukken op knoppen, swipen over schermen, kijken naar de lichtjes en wachten op een volgende combinatie. Het lijkt soms meer op een tijdverdrijf dan op een avontuur.
Misschien is dat wel het verschil met vroeger.
De romantiek van het gokken lijkt verdwenen.
Waar ooit aan hendels werd getrokken, het rad rond ratelde en muntstukken met veel gerinkel in metalen bakken terechtkwamen, verloopt vandaag bijna alles digitaal en geruisloos.
Gelukkig is er nog muziek.
Wanneer we het Pioneer Casino in Laughlin verlaten, klinkt If You Could Read My Mind van Gordon Lightfoot uit de luidsprekers boven de parking.
Het nummer zweeft door de warme avondlucht en lijkt even beter te passen bij deze plek dan alle flikkerende schermen binnen. Gelukkig is er nog muziek.
We merkten ook dat sommige casino’s er wat vermoeid uitzien.
Niet vervallen, dat zeker niet, maar alsof ze betere tijden hebben gekend. Tapijten die al een tijdje meegaan, restaurants die nauwelijks gevuld zijn en winkelruimtes die leegstaan.
Laughlin
Vooral in Laughlin viel dat bijzonder sterk op.
De zogenaamde Riverwalk bleek weinig meer dan een wandelpad langs de rivier aan de achterzijde van de casino’s.
De sfeer die de naam doet vermoeden, vonden wij er niet terug.
Het winkelcentrum dat ooit ambitieus werd opgezet, staat grotendeels leeg en ook het rivierboot-casino de River Belle dat tijdens de coronaperiode de deuren sloot, is nooit meer heropend.
Laughlin trekt Amerikaanse bezoekers aan die op zoek zijn naar het Las Vegas van enkele decennia geleden, toen gokken, een goedkope buffetmaaltijd en een betaalbare hotelkamer nog de belangrijkste ingrediënten van de stad waren.
Wij, als Europeanen, voelden vooral tristesse en zagen vooral een rivierstad die nog altijd leeft van toerisme, maar waar je toch ook duidelijk de sporen ziet van haar gloriedagen uit de jaren 1980 en 1990.
Maar eerlijk is eerlijk, Laughlin heeft zijn reputatie waargemaakt en bleek goedkoop.
Heel goedkoop.
De overnachting in het Aquarius Resort en het avondmaal bij Bumbleberry’s samen kostten ons slechts 100 dollar.
Reno
Ook Reno straalde tegenstrijdigheden uit.
De stad probeert zich nadrukkelijk te profileren als een modernere bestemming met hippe restaurants, evenementen en een aantrekkelijke Riverwalk langs de rivier Truckee.
Toch zagen we ook afgesloten zones en plekken waar de economische en sociale uitdagingen van de stad zichtbaar aanwezig zijn.
Het contrast tussen promotionele foto’s en de werkelijkheid op (sommige plekken toch) straat was soms opvallend.
Hoewel de stad duidelijk inspanningen doet, dat moet gezegd.
Het pas gerenoveerde J’s Resort was verwelkomend, de omgeving errond opgefleurd met interessante kunstwerken, muziek in de omliggende straten, en de kamer functioneel en spot on.
Maar het contrast met Las Vegas blijft groot.
Las Vegas heeft zichzelf heruitgevonden als entertainmentstad. Mensen komen er evenveel voor concerten, restaurants, shows en attracties als voor het gokken zelf.
De kleinere casinosteden lijken die evolutie veel minder te hebben doorgemaakt.
Daar blijft het casino nog altijd de hoofdrol spelen, terwijl het publiek dat vroeger voor die droom kwam steeds kleiner wordt.
Reno, Laughlin en Ely zijn geen bestemmingen van glitter en spektakel meer.
Het zijn steden geworden waar mensen komen voor een betaalbare kamer, een degelijke maaltijd, wat verkoeling in de airconditioning en misschien een gokje tussendoor.
De grote dromen die ooit met de casinowereld werden geassocieerd, hebben plaatsgemaakt voor iets veel gewoners.
En precies daarin vonden wij die merkwaardige mengeling van nostalgie en tristesse terug.
Ely
Ely daarentegen vormt hierop een opvallende uitzondering. Terwijl Reno en Laughlin nog zoeken naar een nieuwe identiteit naast het gokken, leek het ons of Ely die omslag al gemaakt heeft.
De straten zijn pas vernieuwd en verzorgd, de vele murals over het mijnverleden geven het stadje kleur en karakter, en de casino’s zijn aanwezig zonder het straatbeeld te domineren.
Vooral de Nevada Northern Railway maakte indruk op ons. Het is geen museum, maar een levend stuk geschiedenis. De oude locomotieven, werkplaatsen en perrons zijn uitzonderlijk goed bewaard gebleven.
Je hoeft er maar tussen te lopen en je ogen te sluiten om je in een andere tijd te wanen, toen het kopererts uit de omliggende mijnen hier werd weggevoerd en reizigers vol verwachting op hun trein stonden te wachten.
Precies dit maakt Ely anders. Waar sommige casinosteden vooral terugkijken naar een verloren verleden, lijkt Ely erin geslaagd dat verleden nieuw leven in te blazen.
Meer lezen over Ely? Ely, de meest onderschatte plek in Nevada.
Naast de grote verschillen vielen ons ook heel wat kleine cultuurverschillen op. Lees ons volgend verhaal.
Emma