This post is also available in:
English (Engels)
Hoe lang kun je een woestijn uitdagen?
Met andere woorden: hoe lang kan menselijke ambitie de natuurlijke grenzen van een woestijn blijven verleggen?
Ik herinner me nog het gevoel dat we hadden toen we in 1987 vanaf de Glen Dam over Lake Powell uitkeken en het net was alsof er een heleboel haardrogers op ons stonden te blazen. Toen was er nog niets aan de hand.
Nu zie je direct dat er iets niet klopt.
De krimpende blauwe vlek
Hoog boven het huidige waterniveau loopt een brede witte strook langs de rotswanden. Die zogenaamde bathtub ring toont waar het water jarenlang stond.
Pas wanneer je er zelf voor staat, besef je hoe gigantisch het verschil werkelijk is. Tientallen meters water zijn verdwenen.
Het meer blijft indrukwekkend, maar tegelijk zie je dat de diepblauwe vlek blauw water veel kleiner geworden is.
Als je erover leest, begrijp je dat het dalende waterpeil veel meer gevolgen heeft dan alleen een veranderend landschap.
Jachthavens moeten voortdurend worden aangepast of verplaatst naar dieper water. Sommige aanlegplaatsen zijn onbruikbaar geworden en boothellingen komen droog te liggen.
Bedrijven die afhankelijk zijn van watersport en recreatie zien hun inkomsten dalen.
Wat voor toeristen een indrukwekkend uitzicht vormt, is voor veel inwoners en ondernemers een dagelijkse zorg.
‘Hete’ lunch aan Wahweap
Het is leuk vertoeven aan de Wahweap-picknick area, al zouden een paar graden minder wel welkom zijn.
Eigenlijk waren we best opgelucht dat ons kampeeravontuur met onder andere de Wahweap-camping uiteindelijk niet is doorgegaan; we zouden hier geen oog dichtgedaan hebben. Er stonden trouwens maar twee tenten op de hele camping.
Vroeger wandelden we vanaf hier rechtstreeks het water in.
Nu zien we in de verte zelfs auto’s naar de bootlaunchplatformen rijden. Het landschap is hier in de afgelopen twintig jaar sterk veranderd.
Toen
En nu
Lake Powell werd ooit gepresenteerd als een triomf van menselijke ingenieurskunst. Het stuwmeer, ontstaan door de bouw van de Glen Canyon Dam, moest water opslaan voor miljoenen mensen in het droge Amerikaanse Westen.
Vandaag is het een van de meest zichtbare symbolen van de watercrisis die de regio treft.
Door jarenlange droogte, een groeiende bevolking en de gevolgen van klimaatverandering staat het systeem steeds meer onder druk.
De opvallende witte kalkranden rond het meer tonen hoe alarmerend de toestand geworden is.
Twee meren, één verhaal
Op het moment dat we daar onze picknick aten, moesten we denken aan een eerdere plek die we in 1987 bezochten: Mono Lake in Californië.
Ook dat meer was toen het onderwerp van een ernstige watercrisis.
Sinds de jaren veertig werd een groot deel van het instromende water afgeleid naar Los Angeles, waardoor het waterpeil sterk daalde en het ecosysteem onder druk kwam te staan.
In de daaropvolgende decennia werden beschermingsmaatregelen ingevoerd, wat geleid heeft tot een gedeeltelijk herstel.
Toch heeft het meer zijn vroegere waterniveau tot op vandaag niet volledig teruggekregen.
Of dergelijke ontwikkelingen vooral bijdragen aan bewustwording, dan wel moeten worden bekeken vanuit argumenten rond waterzekerheid, efficiëntie en stedelijke bevoorrading, wordt in uiteenlopende artikelen vanuit verschillende perspectieven belicht en blijft onderwerp van discussie. Link: Artikel 1, Artikel 2.
Eerst zie je het uitzicht, daarna het verhaal
Op het eerste gezicht lijken Lake Powell en Mono Lake weinig met elkaar gemeen te hebben.
Het éne is een kunstmatig stuwmeer, het andere een natuurlijk zoutmeer.
Toch vertellen ze in wezen hetzelfde verhaal: dat van een regio waar water nooit vanzelfsprekend is geweest en waar menselijke keuzes het landschap blijvend hebben veranderd.
Onlangs las ik dat het terugtrekkende water van Lake Powell soms ook sporen uit het verleden blootlegt: wrakken van auto’s, voorwerpen en andere resten die jarenlang onder water verborgen lagen.
Vanuit dat perspectief roept het de vraag op of het soms beter is dat bepaalde verhalen verborgen blijven, of net niet. Zelfs de natuur geeft vroeg of laat haar geheimen prijs.
Als reiziger zie je eerst de schoonheid. Pas later ontdek je het verhaal erachter. De witte oevers van Lake Powell en de kwetsbare kustlijn van Mono Lake tonen aan dat de grenzen van de natuur maar beperkt rekbaar zijn.
Emma
Na al die uitgestrekte leegte voelde ook de leegte van de casino’s tegenwoordig bijna onwezenlijk aan. Volgend verhaal.