This post is also available in:

Wintercircus en herinneringen in Gent

Lekkere mezze in Gent

Na het panelgesprek over minder goed horen onlangs maakten we een lange wandeling door de stad. We wilden naar het Turks restaurant Ankara, Oudburg 44.

Met de auto geraak je tegenwoordig bijna nergens meer door in Gent, en eigenlijk is dat niet echt een straf. Toch niet voor wie Gent bezoekt.

Te voet voel je de stad, en wat er leeft.

Bij Ankara bestelden we mezze: rijkgevulde borden, warm brood dat vanzelf op tafel verschijnt, gul en betaalbaar.

Het viel me op dat het er rustiger was dan vroeger. Vooral een ouder publiek, mensen die dit adresje al jaren kennen en er blijven komen zonder veel poeha.

Oudburg ligt wat verscholen, achter de Dulle Griet, het kanon bij de Vrijdagmarkt.

In de nabijgelegen Sleepstraat vind je nog meer Turkse eettentjes en restaurants met invloeden van ver. Het is een stukje Gent dat altijd dat volkse karakter heeft weten te behouden, los van hypes.

Herinneringen, herkenning en een ander tijdskader

Op de terugweg via de Sint-Pietersnieuwstraat, dé Gentse studentenstraat (op de Overpoort na), kwamen de herinneringen weer naar boven.

De straat ademt nog altijd 100% studententijd. Het decor is in de voorbije veertig jaar nauwelijks veranderd, afgezien van een paar nieuwe gebouwen en jonge, frisse gezichten op straat. Ze is trouwens verkeersvrij gemaakt.

Wel viel ons op dat de vrouwelijke studenten tegenwoordig vaak een hoger ‘babe-gehalte’ hebben dan in onze tijd.

En dat de koffiehuizen en broodjeszaken vol zitten met studenten achter hun laptop, met koffie en broodje binnen handbereik.

Voor ons was buitenshuis eten vroeger een luxe. Hoogstens een warme maaltijd in de restaurants voor de studenten, aan zachte studentenprijzen.

En studeren deden we meestal alleen, op onze kamer.

Ik herinner me nog goed hoe eenzaam dat soms kon zijn. Misschien begrijp ik daarom nu waarom studenten vandaag de nabijheid van anderen opzoeken.

Ook het Sint-Pietersplein riep herinneringen terug. Indertijd nog vol auto’s. Nu volledig autovrij, maar ook heel erg leeg. Een grote vlakte van plavuizen, zielloos. Jammer.

Gelukkig komt het plein elk voorjaar nog even tot leven met de Halfvastenfoor, ouderwets kermisplezier.

In 2026 vindt die plaats van 7 tot en met 29 maart. Alsof het plein zich dan even herinnert dat het ook ‘mag leven’.

Tegelijk herinnerde het plein me aan de betogingen destijds tegen de verhoging van het inschrijvingsgeld voor studenten.

Het ging er soms scherp aan toe: betogers vluchtten de leslokalen in de Blandijn binnen en de studenten werden samen met de betogers met brandbommen naar buiten ‘gerookt’.

Over het Sint-Pietersplein moesten we een uitweg zoeken tussen politie en demonstranten. Ik zag hoe een politieman een betoger vanonder een kermisattractie vandaan sleurde. Een beeld dat ik nooit vergeten ben.

Ook dwaalden mijn gedachten tijdens de wandeling af naar De Opgang van Stefan Hertmans.

In De Opgang lees je hoe een collaborerende Vlaming in de jaren ’30 en ’40 zichzelf en zijn gezin in de problemen brengt, zonder dat het boek een beschuldigende vinger omhoog steekt.

Het verhaal speelt zich af in Gent en voelt als een echte throwback naar onze studententijd.

Toen dachten we als student nauwelijks aan het leed dat enkele decennia eerder had plaats gevonden. En áls je er al aan dacht, was dat waarschijnlijk niet één van je eerste zorgen.

Maar in het huidige tijdskader krijgt De Opgang een heel andere dimensie. Het boek laat zien hoe overtuigingen kunnen verharden, hoe idealen kunnen omslaan in fanatisme, met verschrikkelijke gevolgen.

De waanzin van oorlog is nooit ver weg.

Het Wintercircus in Gent: een oudje in een nieuw jasje gestoken

Ook het Wintercircus duikt op in het boek van Stefan Hertmans, en niet toevallig. Het gebouw – ooit circus en evenementenhal, later Garage Mahy – heeft altijd tot de verbeelding gesproken.

Ik heb het nog gekend als Garage Mahy, toen het vol oldtimers stond. Ook toen had de plek iets onweerstaanbaars. Industriële archeologie mag vandaag helemaal hip zijn, toen al sprak die ruwe schoonheid tot de verbeelding. Het leent zich ook goed als onderwerp in mijn memory book.

Het Wintercircus draagt, net als de stad zelf, meerdere levens in zich. Honderddertig jaar geleden opgericht als prestigieuze circuspiste, heropgebouwd na een brand, daarna omgevormd tot garage en opslagplaats voor oldtimers, om vervolgens jarenlang leeg te staan.

En nu, sinds een paar jaar, is het gerenoveerd. Het is opnieuw tot leven gewekt als ontmoetingsplek. Er zijn kantoren, horeca en een concertzaal.

De renovatie heeft bewust sporen van het verleden zichtbaar gehouden. Er zijn oude paardenstallen en hellingen behouden. Ook gietijzeren kolommen en zelfs de routes waarlangs ooit auto’s tot hoog in het gebouw reden zijn zichtbaar gebleven.

Het is een bruisende hub voor technologie en ontmoetingsplek met focus op innovatie, hét buzz-woord tegenwoordig.

Rond De Arena ligt de Startup Campus. Deze campus is verspreid over verschillende verdiepingen. Meer dan 35 jonge start-ups werken er aan de technologie van morgen.

In de vroegere autowerkplaats van Mahy vind je een café, en op de bovenverdieping zit een restaurant, met uitzicht over Gent. Of het eten er ook lekker is, kan ik jammer genoeg niet beamen. Ik heb er zelf nog niet gegeten.

In elk geval is het Wintercircus een plek waar je niet zomaar passeert, maar even blijft hangen. Waar je je laat overrompelen door de indrukwekkende architectuur, de gezellige drukte en alles wat er gebeurt.

Waarom je het Wintercircus wil binnenstappen

Er is altijd wel iets te doen. Check de kalender voor evenementen.

Misschien een idee voor een avondje Gent?

Meer van deze verhalen vind je op mijn site bij ‘recente posts‘.

Emma