This post is also available in:

Fietsen op de terugreis uit Hongarije

Ook op onze reis terug van Hongarije naar België fietsten we.

Dag 1 en 2 – Fietsen in Lednice en omgeving

Op een halve dag rijden van Balaton ligt Lednice. Van daaruit kun je een mooie fietstocht maken door de driehoek Lednice – Valtice – Břeclav, 45 kilometer langs meren, velden en bossen.

Onderweg kom je merkwaardige bouwwerken tegen die de familie Liechtenstein – bovenop het kasteel – lukraak in dit landschap heeft laten neerzetten: een jachthuis, de colonnade van Reistna, een minaret en de kapel van Sint-Hubertus.

Toen wij er reden, hingen de fruit- en notenbomen vol vruchten, en zagen we velden vol uitgebloeide zonnebloemen.

De nacht ervoor had het geregend en de wegen lagen er glibberig bij. Het bos dampte. Je kon de herfst al ruiken. Het was een heel mooie fietstocht.

Ik moet er wel bij zeggen dat de staat van de fietspaden sterk varieert.

Het éne moment rijd je over glad asfalt, wat later over een weg vol putten die met grove steenslag zijn opgevuld, dan weer over een grindpad dat onder water staat.

Ook de bewegwijzering liet geregeld te wensen over. De ene keer werd een fietsroute met een kleur aangegeven, de andere keer met een nummer. Soms moest je maar raden welke richting je uit moest.

Apps als Komoot of Wikiloc zijn hier echt geen overbodige luxe.

Vooral de passages door de dorps/stadskernen van Lednice, Břeclav of Valtice waren verwarrend, en zelfs ronduit gevaarlijk door het zware verkeer dat op die assen rijdt. Fietspaden houden plots op, verkeer komt van alle kanten en als fietser zoek je het zelf maar uit.

Ik heb het geluk dat mijn echtgenoot het graag zélf uitzoekt. Als er weer eens een pijl ontbreekt, gaat hij voorop scouten naar aanwijzingen. En ja, soms rijden we dan wel eens om, maar uiteindelijk komen we toch altijd terecht.

Maar verder was het op deze route heerlijk fietsen. Bovendien maakte de combinatie van herfst, mooi weer en die merkwaardige Liechtensteinse bouwwerken in deze prachtige omgeving de fietstocht bijzonder.

Het viel ons op dat er binnen deze driehoek opvallend veel fietsers op de been waren, vooral op de gemakkelijke fietspaden. De meesten daarvan reden met mountain bikes, wat best wel handig is op deze route.

We kregen zelfs de indruk dat Tsjechië een fietsland bij uitstek is, want praktisch alle fietsers die we hoorden, waren Tsjechen.

Overnachten in Lednice en eten in Valtice

In Lednice verbleven we een paar dagen in één van de cabins achteraan in de tuin van het Penzion Valašský Dvůr in Lednice.  

Het pension is heel mooi en modern, met een fijn ontbijt, en een prachtige tuin. Alles is er tot in de puntjes verzorgd. Immaculata, zoals ze hier zouden zeggen. Een fijne plek om een paar dagen te blijven.

Voor onze maaltijden trokken we naar Valtice, dat een goed aanbod aan restaurants heeft. Daar vonden we een drukbezocht restaurant met eenvoudige, maar lekkere gerechten.

Bij het afrekenen kregen we er iets bij dat we liever kwijt dan rijk zijn: het Amerikaanse fooisysteem. De betaalterminal werd onder onze neus geschoven met de vraag of we 10, 15 of 20 procent fooi wilden geven.

In Tsjechië zijn de prijzen op de kaart inclusief belastingen en is een fooi geen verplicht onderdeel van de rekening. Dat je bij het betalen toch nog even een percentage moet kiezen, voelde voor ons als een vorm van sociale druk.

Misschien ben ik daar extra gevoelig voor, omdat we enkele maanden geleden in Amerika een maand lang elke dag zulke terminals onder onze neus kregen geschoven.

Europa heeft al heel veel overgenomen uit Amerika. Maar sommige gebruiken mogen van mij gerust aan de andere kant van de oceaan blijven.

Dit was trouwens de enige plek tijdens onze reis waar we – voorlopig toch – met dit tipsysteem werden geconfronteerd.

Dag 3 – Over een oude spoorwegbedding naar Kyjov

De derde dag zetten we de auto aan de rand van Mutěnice waar we op de fiets stapten richting een oude spoorwegbedding (Mutěnka) die van Mutěnice naar Kyjov door het landschap loopt. (20 km enkele reis)

Eens we de route door het stadje Kyjov gevonden hadden, konden we nog verder fietsen over de Moravische wijnroute richting Skoronice.

Wat ons onderweg ook opviel, was de vele kleinschalige bedrijvigheid. Kleine werkplaatsen, bedrijfjes en ondernemingen lijken hier nog gewoon deel uit te maken van het landschap.

Het deed me denken aan hoe bij ons zoveel van die kleine bedrijvigheid is verdwenen of onder druk is komen te staan.

Dag 4: Fietsen langs de Donau bij Passau

Volgende stop op onze terugreis was Pension Gambrinus, aan de rand van Passau. Een heel verzorgd pension met veel kamers, ruime gratis parking en een mooi ontbijt.

Vlakbij loopt de bekende fietsroute langs de Donau, van Passau helemaal tot Wenen.

Kwalitatief gezien zonder twijfel de beste fietsroute van onze reis. Mooie, brede en goed aangelegde fietspaden, een prachtig landschap en nauwelijks iets om over te klagen.

En toch, naar mijn aanvoelen, de minst aangename route van onze reis.

De reden? De route is erg populair bij wielrenners. En die willen, ik schreef het eerder al, vooral snelheid maken. Onaangekondigd komen ze met flinke vaart aanzetten en voorbijsteken.

Ik schrik daar elke keer van. Als je zelf rustig fietst en van het landschap wilt genieten, is dat niet prettig. Een belletje of een waarschuwing vooraf zou nochtans wonderen doen.

Passau zelf daarentegen is prachtig. Met stip – voor Tábor en Brno – het mooiste stadje dat we tijdens deze reis zijn tegengekomen. De ligging aan het water is bijzonder: hier komen de Donau, de Inn en de Ilz samen.

Op de kade stonden heel wat wandelaars te kijken naar de plek waar de drie rivieren elkaar ontmoeten.

Bijzonder is dat ze elk een andere kleur hebben: de Donau blauwgrijs, de Inn groenachtig en de Ilz donkerder. Vooral bij de samenvloeiing zijn de verschillen goed te zien.

Passau leek me een echte hub voor riviercruises. De éne boot na de andere vertrok er stroomafwaarts vol toeristen. Het is een heel ander soort toerisme dan wat we onderweg tegenkwamen. Echt wel grootschalig.  

’s Avonds zijn we wat hoger de heuvels in gereden om te gaan eten bij Blaas–Passaublick. De naam zegt eigenlijk alles: vanaf het terras heb je een prachtig uitzicht over Passau, dat beneden in het dal ligt.

En als er bij valavond ook nog een zeppelin aan de hemel verschijnt zoals bij ons het geval was, heb je helemaal een plaatje.

We hebben er genoten. Van het uitzicht, van de gezellige sfeer en zeker ook van het lekkere eten. Een mooie afsluiter van onze reis.

Dag 5 – Laatste overnachting aan de Rijn

Onze allerlaatste stop was Rheingauer Hof in Oestrich-Winkel.

Het pension – je zou het ook een klein familiehotelletje met een tiental kamers kunnen noemen – oogt bij binnenkomst misschien wat donker, maar op de eerste verdieping kom je uit op een heel ruime binnenplaats. Een aangename plek om wat te lezen of iets te drinken als je liever niet op je kamer blijft.

Alles was er onberispelijk verzorgd en de vele bloemen, bomen en het groen gaven het geheel een gezellige sfeer.

Het was onze laatste stop van de reis voordat we naar huis reden, maar we vertrokken met een goed gevoel. We weten nu al dat we nog eens terugkeren om de omgeving verder te verkennen en fietstochten langs de Rijn te maken.

Bovendien ligt er om de hoek een heel goed Italiaans restaurant: Tutto Pizza da Tomasso.

Een mooi restaurant met een wintertuin en een enorm terras, én met betaalbare prijzen. De gerechten zijn er verzorgd en consistent, met een authentieke smaak.

Dus, ben je in de buurt, dan kun je volgens ons zowel met dit pension als met het restaurant niet verkeerd doen.

Als we later het thuisfront naderden, hoorden we op de radio ‘onze tune’ van 2026: Ella Langley.  Met haar liedje ‘Choosin’ Texas’ had ze net Mariah Carey’s Billboard Hot 100 record gebroken, met 23 weken op nr. 1.

Terug naar huis: wat blijft ons bij?

Was het een mooie reis? Jazeker. Zou ik ze opnieuw maken? Jazeker, in elk geval op dezelfde manier, maar ik zou dichter bij huis blijven.

We zagen dat je helemaal niet zo ver hoeft te reizen om landschappen, fietsroutes en cultuur te ontdekken die minstens zo interessant zijn. Duitsland heeft ook veel te bieden.

Het Balatonmeer was zeker een goede uitvalsbasis om te fietsen. Daarbij konden vooral het Kis-Balaton en de zuidkant van het meer ons bekoren. De noordkant is mooier, maar voelde voor ons verlaten en leeg aan.

Sommige gehypete trekpleisters leken ons – toch op het moment dat wij er waren in september – minder. Tihany bijvoorbeeld, met zijn geïndustrialiseerde lavendel-gebeuren, uitgebloeide lavendelvelden en droog binnenmeer. Wat we wél bijzonder mooi vonden, was de fietstocht rond de baai van Tihany.

We hebben onderweg veel gezien en vooral veel gefietst.

Duitsland, Tsjechië en Hongarije hebben elk hun eigen karakter en bezienswaardigheden, maar uiteindelijk is het vooral de sfeer op onze fietstochten die ons bijblijft: het genieten van het landschap, van het weer, en af en toe eens stoppen om iets nader te bekijken.

Het hoeft niet allemaal de moeite waard te zijn om een reis de moeite waard te maken.

Carine

Nog een laatste pagina: Hongarije en het Balatonmeer: onze ervaringen