This post is also available in:

Die éne grote liefde of meerdere korte?

Escapisme is zo diep verweven in ons dagelijks leven dat we het nauwelijks nog herkennen.

Voor wie het niet kent: escapisme betekent tijdelijk ontsnappen aan het dagelijkse leven door je te verliezen in andere werelden, ideeën of emoties.

Elke week neem ik je mee naar een ander facet van dit fenomeen. En geloof me, je zal versteld staan van hoe bepalend escapisme geworden is in onze cultuur.

Laat dit duidelijk zijn: escapisme is voor mij geen vervanging van het leven noch een vlucht voor problemen, maar een waardevolle toevoeging aan het leven: een verpozing, een moment om even buiten de dagelijkse realiteit te stappen.

Liefde als spiegel van escapisme.

Vandaag richten we de blik op de liefde.

Kiezen we voor die éne grote liefde, of voor meerdere korte?

Een beter voorbeeld dan Emily in Paris is nauwelijks te vinden. De meesten kennen Emily intussen van Netflix.

Maar wie kent ook Koba, haar tegenhangster en hoofdpersonage in La Demoiselle d’Avignon?Deze serie was hot vijftig jaar geleden. Net zoals Emily in Paris nu.

Samen tonen ze hoe onze beleving van liefde en verliefdheid de voorbije vijftig jaar is verschoven. En hoe ook dát ongemerkt een essentieel onderdeel van escapisme is geworden.

Serial lover of liefde voor het leven?

Duurzaamheid mag dan hét buzzwoord zijn vandaag de dag, bij Emily valt daar weinig van te merken: de ene serial lover volgt de andere in sneltempo.

In La Demoiselle d’Avignon daarentegen draait alles om liefde voor een leven lang: intens, allesomvattend en vooral blijvend.

La Demoiselle d’Avignon, 1976

Beeld je in: het is 1976 en je geliefkoosde serie, La Demoiselle d’Avignon, begint.

Koba, de mysterieuze Kurlandische prinses, komt incognito als au pair naar Frankrijk, waar ze François, een Frans diplomaat, charmant en hoffelijk, leert kennen.

Zes afleveringen vol romantiek, geheimen en charmante verwikkelingen. Een compact sprookje dat aflevering na aflevering spanning opbouwt, tot alles in de apotheose samenvalt. Koba onthult haar identiteit, François zijn hart, en jij bent gelukkig dat het goed afgelopen is. Perfect in zijn eenvoud.

Emily in Paris, 2026

Fast forward naar 2026. We zijn vijftig jaar verder (én ouder) en Emily in Paris verschijnt op het scherm.

Emily in haar couturekleedje, Instagramwaardige cafés en kleurrijke balkons, romance overal om haar heen, met tal van misvattingen en elkaar voortdurend mislopen.

Seizoen na seizoen wordt het verhaal uitgesponnen, altijd op zoek naar nieuwe drama’s en nieuwe verliefdheden. Flitsende carrières primeren op relaties. Een relatie wordt net zo snel beëindigd als ze begonnen is.

Mysterie versus openbaar

Emily’s leven is openbaar. Haar relaties, haar mode, alles aan en rond haar wordt een spektakel. Mysterie? Onvindbaar. Zelfs Sylvie, chef van Emily én vertegenwoordigster van mijn generatie in de serie, durft het benoemen: “That’s the thing about your generation, Emily. Not a shred of mystery. The whole world knows where you are all the time.”

Terwijl Koba elk geheim bewaart tot het juiste moment: “Chaque secret a son moment pour être révélé.” zegt ze op een bepaald moment.

Twee zinnen. Twee escape-werelden. Ofwel verlies je je in de éne: modern en zichtbaar, een opeenvolging van liefdesroezen. Of in de andere: klassiek, mysterieus, en één zorgvuldig opgebouwde liefde.

Terwijl Emily elke stap van haar liefdesleven deelt met miljoenen kijkers wereldwijd, bewaart Koba haar geheimen tot het perfecte moment.

Precies die verschillen (mysterieus versus openbaar), maar tegelijkertijd ook gelijkenissen (misverstanden en elkaar mislopen) verbinden het oude en het moderne sprookje. Daarom, toen ik Emily in Paris voor de eerste keer zag, moest ik direct terugdenken aan La Demoiselle d’Avignon.

Parijs: twee gezichten

Zelfs Parijs laat twee gezichten zien. Beide series nemen je mee naar de lichtstad, maar in totaal verschillende ritmes en sferen.

In de vintage versie is Parijs stil en discreet, en fungeert de stad als achtergrond voor mysterieuze salons, chique paleizen en rustige tuinen.

Twee keer Parijs, één stad: de ene tijdloos en subtiel, de andere modern en uitgesponnen.

Kortom, alles aan deze series ademt escapisme: stad, mysterie, kledij, omgeving, en vooral: liefde.

Liefde als vluchtig escapisme

Kan liefde ons vandaag nog écht boeien, of is ze vooral een vorm van vluchtig escapisme geworden?

Hoe we liefde vroeger begrepen, zie je in het sprookje van Koba: een volwaardige, afgeronde ervaring waarin je kon wegdromen in een mooie liefdesgeschiedenis. Liefde was voor het leven.

Vandaag is liefde vaak geëvolueerd tot seriële verliefdheden: korte, prikkelende romances die elkaar opvolgen. Net als het eindeloze scrollen op sociale media.

Dat zie je ook steeds opnieuw in datingprogramma’s, waar deelnemers opvallend vaak op zoek zijn naar die éne instant klik. Is die er niet, dan hoeft het voor hen niet.

Net zoals op datingapps, waar je zonder aarzelen weg swipet zodra een gezicht je niet aanstaat. Liefde is vluchtiger en fragmentarischer geworden. Niet voor iedereen, welteverstaan. Laten we daarover duidelijk zijn.

Want geef toe, ergens verlangen we nog steeds naar iets diepgaands en blijvends. Maar in onze honger naar steeds nieuwe prikkels zijn we vergeten hoe het voelt om volledig aanwezig te zijn in iets dat werkelijk duurt. Ook voorbij de roze wolk van verliefdheid.

Dat zegt iets over de invloed van technologie en mediaconsumptie op onze emotionele patronen: we zijn gewend geraakt aan directe bevrediging, herhaling en oppervlakkige ervaringen. Zelfs in de liefde.

En jij?

Jij wandelt tussen beide, en kiest welk sprookje je wil beleven.

Waar wil je je aan overgeven? Emily of Koba? Lees deel 2 over liefde als escapisme

Emma