This post is also available in:
English (Engels)
Onze favoriete eetstops onderweg
Niet alle culinaire hoogtepunten van een reis vind je in hippe restaurants of gastronomische gidsen.
Soms zijn het juist de plekken langs een verlaten weg of in een klein stadje die het langst blijven hangen.
Dit zijn onze toppers:
Een monsterburger in Middlegate Café (Nevada)
Opgelet: voor je het weet, ben je Middlegate voorbij. Want Middlegate Café is Middlegate.
Midden in de leegte van Highway 50 (loneliest highway in the world) ligt deze legendarische stopplaats waar locals, reizigers, motards en truckers elkaar kruisen. (Er is ook een schattig nostalgisch motelletje ernaast)
De sfeer is authentiek, de bediening vriendelijk, de porties indrukwekkend en de prijzen democratisch. Hier proef je het rurale Amerika dat steeds zeldzamer lijkt te worden.
De muren hangen vol dollars en herinneringen aan reizigers die hier passeerden en de locatie ademt nog altijd de sfeer van het oude Westen. Terwijl we er zijn, stromen de toeristen en lokalen naar binnen.
Bestel er zeker de beroemde Middlegate Monster Burger, een gigantische burger die in heel Nevada bekendheid geniet. Of een chicken fingers met fries. Die zijn ook big en lekker.
Bonus is dat een biertje er maar vier dollar kost. Naar Amerikaanse normen een koopje.
Bij ons riep het café herinneringen op aan het Burr Trail Café in het zuiden van Capitol Reef dat we in 1989 bezochten.
Het Burr Trail Café van vroeger bestaat allang niet meer. Maar op dezelfde locatie, aan de kruising van Highway 12 en de Burr Trail in Boulder, bevindt zich tegenwoordig The Burr Trail Grill, dat in 2012 werd geopend. Nog altijd is het een ideale halte voor wie Highway 12 of de Burr Trail verkent.
Het zijn dat soort plekken die je onderweg ontdekt en waar je uiteindelijk langer blijft zitten dan gepland.
We hebben echt genoten van het eten en van de bedrijvigheid rondom ons in Middlegate Café.
De pies van Gifford Homestead in Fruita (Capitol Reef)
Wie Capitol Reef bezoekt, moet minstens één keer halt houden bij Gifford’s Homestead in Fruita voor een stuk huisgemaakte pie.
Voor ongeveer acht dollar krijg je een taartje dat ruim voldoende is voor twee personen. Appel, kers, perzik, gemengde bessen… de keuze varieert voortdurend.
Een goedbedoelde tip: wacht niet te lang. Tegen de namiddag zijn de populairste smaken vaak uitverkocht. Vroeg komen is de boodschap.
Deze kleine historische nederzetting met zijn boomgaarden lijkt rechtstreeks uit de tijd van de eerste settlers te komen. De beroemde fruitpies zijn geen toeristische gimmick: ze zijn werkelijk heerlijk.
Hoewel de pie gemakkelijk met 2 gegeten kan worden, at ik hem op in één sessie.
We aten hem bij de Gifford Homestead en raakten daar in gesprek met een familie Koreanen, die die dag nog naar Salt Lake City, en daarna naar Yellowstone zou doorrijden.
1200 km op twee dagen tijd.
Afstanden zijn hier huge. Dat is hoe de Amerikanen reizen: lange afstand > visit > weer door naar de volgende stop. Je ziet veel, maar beleeft minder.
Gigantische pizza bij Mr. G’s (Ely, Nevada)
Een aangename klassieker in Ely (met een beetje Vegas-vibe) waar zowel locals als reizigers graag aanschuiven. Geen pretenties, wel degelijke Amerikaanse gerechten, royale porties en een sfeer die perfect past bij deze oude mijn- en spoorwegstad.
De pizza’s en slaatjes zijn big én lekker. Ik zag iedereen verrukt complimentjes geven aan de waitress over het eten.
Heerlijke cheesecake bij Gobb’s Grill & Café (Colusa, Californië)
Een van die plaatsen waar je misschien niet speciaal voor zou omrijden, maar die achteraf toch blijft hangen.
Eerlijke gerechten, vriendelijke bediening en een ontspannen sfeer maken van Gobb’s een heerlijke stop.
Mooie schotels en heerlijke cheesecake. Het zat er trouwens afgeladen vol met lokalen.
Gezonde maaltijd bij Side Track (Caliente, Nevada)
Een van de aangenaamste verrassingen van de reis.
Geen overdadige porties of vettige fastfood, maar gezonde, verse maaltijden die tonen dat je ook in kleine Amerikaanse stadjes uitstekend kunt eten.
Na een dag onderweg voelt zo’n maaltijd met soep en vis bijna als een luxe.
We kregen van de uitbater zelfs een pet toen we om een visitekaartje vroegen. Echt sympathiek!.
Democratische maaltijd bij Bumbleberry’s in Pioneer Town Casino (Laughlin, Nevada)
Soms zit een leuke eetervaring op een plek waar je ze niet meteen verwacht of vindt… We hebben toch even moeten zoeken. Het restaurant zit verdomd goed verscholen in het Pioneer casino.
Bumbleberry’s in Pioneer Town Casino combineert een ongedwongen sfeer met verrassend smakelijke gerechten, aan een democratische prijs. Opnieuw een treffer.
Toen we het Pioneer Casino verlieten, klonk If You Could Read My Mind van Gordon Lightfoot over de parkeerplaats.
De melancholische melodie leek even perfect te passen bij de sfeer van de avond.
Tussen het wegtrekkende zonlicht, de stille gokautomaten en de warme woestijnlucht was het alsof een klein stukje van het oude Amerika nog steeds voortleeft op deze plaats.
Een drankje in het Clear Sky Resort
Niet goedkoop, wel een (glam) experience.
Voor een pint betaal je al snel vijftien dollar, maar je zit dan ook op een locatie die je niet elke dag tegenkomt.
Hier betaal je niet alleen voor het drankje, maar ook voor het uitzicht op de buitenaards ogende domes in de vallei, de sfeer en het verhaal dat je achteraf mee naar huis neemt.
P.S. : we hebben hier niet verbleven, maar vonden de vallei met de domes te intrigerend om gewoon voorbij te rijden.
Breakfast in het Bonanza Café in Bullhead
Nog een écht ontbijtcafé. Zat afgeladen vol met locals. En ze bleven maar aanschuiven. De éne pick-up na de andere kwam voorrijden.
De uit-eten-cultuur is hier duidelijk nog diep ingeworteld.
Toast, 2 eieren, en koffie maal 2 (personen), taks en tip inbegrepen: 42 dollar.
Een milkshake bij Snow Cap in Seligman
Verschrikkelijk toeristisch, ook wij moesten aanschuiven om een ijsje en milkshake te kunnen bestellen, maar O zo leuk.
De uitbater trakteert elke klant op een grapje. Ook wij ontsnapten er niet aan…
Duke’s Slickrock Café
Bij Duke’s Slickrock Café genoten we van een gezellige maaltijd in een authentieke westernsfeer.
Afgaand op de vele foto’s en memorabilia lijkt ook John Wayne hier ooit over de vloer te zijn gekomen.
Oorspronkelijk hadden we een tentplaats gereserveerd op het naastgelegen RV-park, maar na een korte verkenning waren we toch wel blij dat we die hadden omgezet naar een motelovernachting.
Het terrein is duidelijk vooral gericht op campers en bovendien was het er bloedheet.
Aan de pinnetjes op hun prikbord zie je dat hier vooral Nederlandse toeristen komen.
Wat al deze plaatsen gemeen hebben, is dat ze perfect passen bij hun omgeving.
Het zijn niet de duurste of bekendste restaurants die je onthoudt. Wel de plekken die een verhaal vertellen over de streek waar je door reist.
Precies daarom zijn ze blijven hangen.
Emma
Deze eetstops leerden ons meteen ook iets over de huidige Amerikaanse restaurantcultuur . Lees volgend verhaal.