This post is also available in:
English (Engels)
Het vergeten hinterland tussen Reno en de kust
Van Reno naar Colusa: tussen levende en verlaten mijndorpjes
Op de weg van Reno naar Colusa passeer je door verschillende charmante bergdorpjes die, in tegenstelling tot veel voormalige goudzoekersnederzettingen, nog volop leven.
Truckee
Truckee is wellicht het bekendste.
Het stadje richt zich duidelijk op toeristen, maar heeft voldoende karakter behouden om aangenaam te blijven.
Hier dronken we bij het sympathieke Coffee And een kop koffie met een muffin en vonden we in de sfeervolle White Buffalo Gallery een mooie Kokopelli-afbeelding voor thuis.
Kokopelli, de legendarische fluitspeler uit de mythologie van het Amerikaanse Zuidwesten, wordt gezien als een symbool van vruchtbaarheid, nieuw leven en voorspoed.
Toen ik in 1990 zwanger terugkeerde van onze reis door deze streek, kreeg Kokopelli voor ons een bijzondere betekenis.
Sindsdien is hij uitgegroeid tot onze mascotte en een blijvende herinnering aan een onvergetelijke reis en het begin van een nieuw hoofdstuk in ons leven.
Het was trouwens ook in Truckee dat we werden verrast door een merkwaardig tafereel aan de overkant van de straat, een moment dat ons nog even zou bijblijven, in elk geval mij toch.
Nevada City, Californië
Nevada City heeft een heel andere sfeer.
Het voelt minder toeristisch aan en lijkt eerder bezoekers aan te trekken die geïnteresseerd zijn in spiritualiteit en alternatieve levensbeschouwingen.
Of misschien is het gewoon Californië zelf.
Tijdens onze reis viel het ons vaker op hoeveel belangstelling er lijkt te bestaan voor yoga, meditatie, kristallen, energiehealing en andere vormen van persoonlijke zingeving. Nevada City sluit daar naadloos bij aan.
Wie meer wil ontdekken over de oorspronkelijke bewoners van deze streek rond Nevada City, kan terecht bij ‘Uba Seo: Nisenan Arts & Culture in het centrum van Nevada City.
Naast een kleine tentoonstelling vind je er kunst, boeken en handwerk van de Nisenan.
Empire Mine State Historic Park, Grass Valley, California
Wat deze plek zo bijzonder maakt, is dat bijna het volledige verhaal van de mijnbouw er nog zichtbaar is.
Van de luxueuze leefwereld van de directie tot de technische infrastructuur die de goudproductie mogelijk maakte: alles is nog intact. Het voelt alsof de laatste werknemers nog maar net vertrokken zijn.
Het prachtige landhuis van de mijndirecteuren, omgeven door zorgvuldig aangelegde tuinen, doet eerder denken aan een Engels landgoed dan aan een Amerikaanse industriële mijnsite.
Terwijl je door de rozentuinen en onder de hoge bomen wandelt, krijg je een indruk van hoe comfortabel de managers en eigenaars van de mijn leefden tijdens de hoogdagen van de goudwinning.
Anderzijds vertelt Empire Mine ook het verhaal van de mijnwerkers.
Je kan afdalen naar de gapende ingang van de mijn en ontdekken hoe het goud diep onder de grond werd gewonnen.
In het bezoekerscentrum toont een maquette hoe ingenieus het gangenstelsel onder de grond gebouwd was.
Verspreid over het terrein liggen de werkplaatsen waar het dagelijkse leven van de mijn draaide. Ook de opslagplaatsen voor het goud en de kantoren van het administratieve personeel zijn bewaard gebleven.
Er was zelfs een smid aan het werk toen wij het bezochten.
Enkel de mijnwerkers en de directeursfamilie ontbraken nog in het plaatje.
Wat deze plek zo speciaal maakt, is dat ze gevoelens oproept. Verwondering, nostalgie of gewoon het plezier om iets te ontdekken dat nog niet volledig door het massatoerisme is ingepalmd.
Ook hier kon je het aantal bezoekers op één hand tellen.
Wij vonden dat het op deze reis in vergelijking met vorige reizen bijzonder kalm was.
Wel gingen we toen altijd in de zomermaanden, doordat we werkten en schoolplichtige kinderen hadden.
Dit jaar zijn we zo goed als geen Europese bezoekers tegengekomen.
Van Colusa naar Fort Bragg: door rijstvelden, boomgaarden en redwoodbossen naar de kust
Het traject van Colusa naar de kust is niet het meest indrukwekkende van de reis, maar het hoort er nu eenmaal bij als je via de kust wilt terugkeren.
We hadden ook kunnen kiezen voor de route vanuit Reno via Lake Tahoe, Mono Lake en Yosemite naar San Francisco – stuk voor stuk absolute kleppers. Toch lonkte de Californische kust opnieuw, en dus kozen we voor die weg.
Onderweg zie je een landschap van contrasten.
Sommige stukken zijn droog, en weinig inspirerend, afgewisseld met uitgestrekte rijstvelden, landbouwgronden en boomgaarden die voortdurend besproeid worden.
Het is een landschap dat sterk door menselijke handen is gevormd en, eerlijk gezegd, niet altijd even mooi is. Maar een mens moet eten nietwaar?
Het eerste opmerkelijke punt op onze route is Clear Lake, het grootste natuurlijke zoetwatermeer van Californië.
Langs de uitgestrekte oevers liggen talrijke privéwoningen, aanlegsteigers en vakantieverblijven.
Aan een rustig, openbaar toegankelijk strandje houden we halt voor een picknick.
Op een elektriciteitspaal vlak naast de autoweg heeft een roofvogel haar nest gebouwd. Onvermoeibaar vliegt ze af en aan, telkens met voedsel voor haar kuiken.
Het is fascinerend om zien hoe deze vogel, ondanks het drukke verkeer, dat vlak onder haar nest passeert, haar kroost met de grootste zorg grootbrengt.
De omgeving begint te veranderen en de dorre heuvels maken plaats voor bossen.
Aan de Gabriël Madrigal-bench (bank) stoppen we voor het mooie uitzicht.
Geen wonder dat de man hier uren kon kijken naar het landschap.
Het mooiste deel begint voor ons pas wanneer de eerste redwoodbossen opduiken.
Tegelijk merk je dat ook hier heel wat mensen wonen.
De vele postbussen langs de weg verraden huizen die verscholen liggen tussen het groen. Toch blijft dit het stuk waar de natuur nog het meest de hoofdrol speelt.
Achteraf bekeken, wanneer ik dit lijstje van onverwachte ontdekkingen overloop, zijn het niet de beroemdste bestemmingen die het langst blijven hangen, maar net de plaatsen waar je zonder al te hoge verwachtingen aankomt en die uiteindelijk nog maanden blijven nazinderen.
Al zou het laatste stuk van de route van Reno naar San Francisco misschien iets interessanter kunnen worden ingevuld: via Lake Tahoe, Mono Lake en Yosemite naar San Francisco.
Zeker voor wie die plekken nog niet eerder heeft gezien, lijkt dat een logische en bijzonder waardevolle route.
Let wel: de Tioga Pass naar Yosemite National Park is doorgaans pas laat in het voorjaar toegankelijk, meestal ergens tussen eind mei en eind juni. Ook om die reden lag Yosemite niet op onze route.
Emma
Het traject van Highway 1 tussen Fort Bragg en Bodega Bay is dan weer een stuk toeristischer. Lees ons volgend verhaal.